ਗਮ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਣਾ ਹੈ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਬਹੁਤ

ਸੱਚ ਆਖਾਂ “ਗਮ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਣਾ ਹੈ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਬਹੁਤ”
ਕਿ ਡੁੱਲਦੀ ਹੈ ਅੱਖ ਥੋੜੀ੍ , ਭਰਦਾ ਹੈ ਦਿਲ ਬਹੁਤ

ਮੇਰੇ ਖ਼ਾਕ-ਏ-ਕਦਮ ਹੀ ਮੇਰੇ , ਰਸਤੇ ‘ਚ ਦੀਵਾਰ ਹੋ ਗਏ
ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਦੂਰ ਸੀ ਖੜਾ , ਖੜੀ ਨੇੜੇ ਸੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਬਹੁਤ

ਬੈਠਾ ਦਰ ‘ਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ, ਪਥਰਾ ਚੁੱਕਾਂ ਹਾਂ ਲਗਭਗ
ਆਦਮ ਹਾਂ ਹੁਣ ਥੋੜਾ , ਬਣ ਚੁੱਕਾਂ ਹਾਂ ਸਰਦਲ ਬਹੁਤ

ਸੈਲਾਬ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਦਾ , ਕੁਝ ਪਕੜ ਤਾਂ ਬਣਾਈ ਰੱਖੇ
ਤਨਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਖ਼ੁਰਦਾ ਹੈ ਸਾਹਿਲ ਬਹੁਤ

ਸ਼ੋਖੀ ਭਰੇ ਇਹ ਜ਼ਖਮਾਂ ਤੋਂ , ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਜਿਗਰ
ਕੁਝ ਨਕਸ਼-ਏ-ਤੀਰ ਤੇਜ਼ , ਕੁਝ ਮੇਰੀ ਵੀ ਢਿਲ੍ ਬਹੁਤ

ਚਾਰਾਗਰਾਂ ਤੋਂ ਦੇਖੋ , ਪਰਦੇ ‘ਚ ਲੁਕਾਈ ਬੈਠਾ ਹੈ
ਸਾਂਭ ਕੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਦਿਲ ਬਹੁਤ

ਪਰਵਾਨੇ ਨੇ ਵੇਖੀਂ ਰੋਣਗੇ , ਅੰਦਾਜ਼ ਸਿੱਖਣਗੇ ਕਿੱਥੋਂ
ਸ਼ਮਾਂ ਦੇ ਉਸ ‘ਦੀਪ’ ਨੂੰ , ਤਰਸੇਗੀ ਮਹਿਫ਼ਿਲ਼ ਬਹੁਤ

—–ਸੁਖਦੀਪ

Sukhdeep Aujla

ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਅੰਦਰ

ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਅੰਦਰ , ਗਰਕ ਜਦ ਆਸਮਾਂ ਹੋਇਆ
ਫਿਰ ਕਿਤੇ ਜਾ ਕੇ , ਖਲ਼ਕ ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਹੋਇਆ

ਇਸ ਮੋੜ ਤੇ ਆ ਕੇ ਕਿਉਂ , ਹੈ ਖ਼ਾਕ ਬਣਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
ਇਸ ਮੋੜ ਤੇ ਅਾ ਕੇ ਕਿਉਂ , ਦਿਲ ਦਾ ਧੂੰਅਾਂ ਹੋਇਆ

ਯਾਦ ਤੇਰੀ ਅੱਜ ਦਿਲ ਉੁੱਤੇ , ਕੈਸਾ ਅਸਰ ਕਰ ਗਈ
ਕਿ ਖ਼ੂਨ ਰਗਾਂ ਅੰਦਰ ਰੁਕ ਕੇ ਹੈ ਫਿਰ ਰਵਾਂ ਹੋਇਆ

ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਮੁਹੱਬਤ ਮਿਲੇਗੀ ਜਾਂ ਕਯਾਮਤ ਤਾਂ ਖੜੀ ਹੈ
ਪਰ ਨਾ ਇਸ ਤਰਾਂ ਹੋਇਆ , ਨਾ ਉਸ ਤਰਾਂ ਹੋਇਆ

ਤੀਰ – ਏ – ਨਜ਼ਰ ਤਾਂ ਇੱਕ ਸੀ , ਦਿਲ ਵੀ ਇੱਕ ਸੀ ਪਰ
ਹਰ ਕਤਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜ਼ਖ਼ਮ ਦਾ ਕਿਉਂ ਪੈਦਾ ਨਿਸ਼ਾਂ ਹੋਇਆ

ਖ਼ੁਦਾ ਬ਼ਖਸ਼ ਲਵੀਂ ਕਰਮ ਮੇਰੇ , ਤੇਰਾ ਅੰਦਾਜ਼-ਏ-ਦਸਤ ਹੈ
ਮੈਥੋਂ ਤਾਂ ਕੰਮ ਸਿਤਮ ਦਾ ਵੀ ਰਹਿਮ ਕਰ ਦਿਆਂ ਹੋਇਆ

ਬੇ-ਨੂਰੇ ਸ਼ਮਾਦਾਨ, ਸ਼ੋਖੀ ਹਵਾ ਦੀ , ਵਜਹ-ਏ-ਇਨਕਾਰ ਹੈ
ਪਰ ਪਰਵਾਨਾ ਆਵੇਗਾ ਜਰੂਰ ਜਦ ਜ਼ਿਕਰ-ਏ-ਸ਼ਮਾਂ ਹੋਇਆ

‘ਦੀਪ’ ਅੈਨਾ ਖੁ਼ਦਗਰਜ਼ ਨਹੀਂ , ਦੋਸਤਾਂ ਤੋ ਜੋ ਰਾਜ਼-ਏ-ਨਿਹਾਂ
ਗ਼ਮ – ਏ – ਲੋਅ ਜਰੂਰ ਦੱਸਾਗਾਂ , ਅਗਰ ਸਮਾਂ ਹੋਇਆ

—–ਸੁਖਦੀਪ

Sukhdeep Aujla