ਕਦੇ ਕਦੇ


ਕਦੇ ਧੁੰਦਲਾ ਜਿਹਾ ਅੰਸ਼ ਵੀ, ਆ ਬਣ ਤਕਦੀਰ ਜਾਂਦੇ,
ਕਦੇ ਉਡਦਾ ਰੇਤਲਾ ਪਹਿਰ ਵੀ, ਬਣ ਪੱਥਰ ਲਕੀਰ ਜਾਂਦੇ।

ਕਦੇ ਦਿਲ ਖੁੱਲੀ ਕਿਤਾਬ ਵੀ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੁੰਨੀ ਹੋ ਮਰੇ,
ਕਦੇ ਅਣਕਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਵੀ, ਬਣ ਲਫ਼ਜ਼ੀ ਤਹਿਰੀਰ ਜਾਂਦੇ।

ਕਦੇ ਸੁੱਕੇ ਖੜਕਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ’ਚ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਮਦ ਵਸ ਜਾਵੇ,
ਕਦੇ ਮਹਿਕ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ, ਖਿੱਚ ਕੋਈ ਲਕੀਰ ਜਾਂਦੇ।

ਕਦੇ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਵਾਦੀਆਂ ’ਚ, ਰੁਮਕਦੀ ਵੇਖਾਂ ਯਾਦ ਤੇਰੀ,
ਕਦੇ ਦਫ਼ਨ ਕੀਤਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਹੀ,ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਬਣ ਤਸਵੀਰ ਜਾਂਦੇ।

ਕਦੇ ਪੱਥਰੀਂ ਤਰਾਸੇ ਨੈਣਾਂ ’ਚ, ਹਿਜ਼ਰ ਦੇ ਵੇਖਾਂ ਨੀਰ ਮੈਂ,
ਕਦੇ ਵਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਨੀਰ ਵੀ, ਪੱਥਰ ਦਾ ਬਣ ਫ਼ਕੀਰ ਜਾਂਦੇ।

ਕਦੇ ਉਠਦੇ ਧੂੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ’ਚ, ਸਾਂਭਣਾ ਚਾਹੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕੋਈ,
ਕਦੇ ਡੁੱਲਦੀ-ਛੱਲਕਦੀ ਭੀੜ ’ਚ, ਵੇਚ ਤੱਕ ਕੋਈ ਜ਼ਮੀਰ ਜਾਂਦੇ।
-ਸਿਮਰਨ


Author: Shelly Buall

Please come over here to read, view and listen to his collections.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Please Enter the Captcha *