ਅਪਾਹਜ

ਅਸੀਂ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ। ਪਿੰਡ ਦੀ ਹੀ ਇੱਕ ਪੋਲੀਉ -ਪੀੜਤ
ਕੁੜੀ ਹਰਜੀਤ , ਨੂੰ ਘਰੋਂ ਗਰੀਬ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਕੂਲ ਪੜਾਉਣ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ੈਸ਼ਨ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦਿਨੋਂ -ਦਿਨ ਘਟਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸਟਾਫ਼ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਆਪਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦਾਖ਼ਲੇ ਲਈ , ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੁਕ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਗੇੜਾ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ।
ਸੁਣਦੇ ਸਾਰ ਹੀ ਸਾਥੀ ਅਧਿਆਪਕਾ ਨੇ ਹੱਥ ਖੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਖੇ, ਮੇਰੇ ਹਸਬੈਂਡ ਨੀ ਮੇਰਾ ਇਸ ਤਰਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਫਿਰਨਾ ਅਲਾਉ ਕਰਦੇ ।
ਨਾਲਦੇ ਪੁਰਸ਼ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਵੀ ਮੂੰਹ-ਤੋੜਵਾਂ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਆਪਾਂ ਤਾਂ ” ਵਿਹੜੇ ” ਚ ਗੇੜਾ ਦੇ ਨੀਂ ਸਕਦੇ।
ਮੈਂ ਸੁੰਨ ਜਿਹਾ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ਹਰਜੀਤ ਉੱਠ ਕੇ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕੁੱਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ ਬਾਹਰੋਂ ਨਾਅਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੀਆਂ ।
ਵਰਦੀ ਫਰੀ
ਦਾਖਲਾ ਫ਼ਰੀ
ਕਿਤਾਬਾਂ ਫ਼ਰੀ
ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਹਰਜੀਤ ਲੰਗ -ਮਾਰਦੀ , ਆਪਣੀਆਂ ਵਿਸਾਖੀਆਂ ਸਹਾਰੇ , ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੀਂ ਸੀ।
ਸਮਝ ‘ਚ ਨੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ ਕਿ
ਅਪਾਹਜ ਕੌਣ ਸੀ ?

-ਅਗਿਆਤ-

ਲਗਦੈ ਗੱਲ ਸੁਣਾ ਗਏ ਸੱਜਣ

ਲਗਦੈ ਗੱਲ ਸੁਣਾ ਗਏ ਸੱਜਣ
ਕੁਝ ਕੁ ਬੁਰਾ ਮਨਾ ਗਏ ਸੱਜਣ
ਕੋਈ ਨੀ ਗਲ਼, ਲਾ ਲਵਾਂਗੇ
ਪਿਆਰ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਮਨਾ ਲਵਾਂਗੇ
ਐਸਾ ਕੋਈ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ
ਤੋੜਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਵਾਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ
ਕੁਝ ਕੁ ਹੋ ਮਜਬੂਰੀਆਂ ਗਈਆਂ
ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਨਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਗਈਆਂ
ਸੱਜਣਾਂ ਹੋ ਗਈ ਵੇ ਗੁਸਤਾਖ਼ੀ
ਕਵੵਾਂ ਹੁਣ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕੀ ਬਾਕੀ
ਲਗਦੈ ਤੂੰ ਹੁਣ ਮੰਨ ਜਾਵੇਂਗਾ
ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਤੇ ਕੱਲੵ ਜਾਵੇਂਗਾ
ਹਬੀਬ ਤੇਰਾ ਤੈਨੂੰ ਦਿਲ ਤੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ
ਏਸੇ ਲਈ ਹੈ ਵਾਸਤੇ ਪਾਉਂਦਾ
—- ਹਰਵਿੰਦਰ ਹਬੀਬ