ਗਮ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਣਾ ਹੈ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਬਹੁਤ

ਸੱਚ ਆਖਾਂ “ਗਮ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਣਾ ਹੈ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਬਹੁਤ”
ਕਿ ਡੁੱਲਦੀ ਹੈ ਅੱਖ ਥੋੜੀ੍ , ਭਰਦਾ ਹੈ ਦਿਲ ਬਹੁਤ

ਮੇਰੇ ਖ਼ਾਕ-ਏ-ਕਦਮ ਹੀ ਮੇਰੇ , ਰਸਤੇ ‘ਚ ਦੀਵਾਰ ਹੋ ਗਏ
ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਦੂਰ ਸੀ ਖੜਾ , ਖੜੀ ਨੇੜੇ ਸੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਬਹੁਤ

ਬੈਠਾ ਦਰ ‘ਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ, ਪਥਰਾ ਚੁੱਕਾਂ ਹਾਂ ਲਗਭਗ
ਆਦਮ ਹਾਂ ਹੁਣ ਥੋੜਾ , ਬਣ ਚੁੱਕਾਂ ਹਾਂ ਸਰਦਲ ਬਹੁਤ

ਸੈਲਾਬ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਦਾ , ਕੁਝ ਪਕੜ ਤਾਂ ਬਣਾਈ ਰੱਖੇ
ਤਨਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਖ਼ੁਰਦਾ ਹੈ ਸਾਹਿਲ ਬਹੁਤ

ਸ਼ੋਖੀ ਭਰੇ ਇਹ ਜ਼ਖਮਾਂ ਤੋਂ , ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਜਿਗਰ
ਕੁਝ ਨਕਸ਼-ਏ-ਤੀਰ ਤੇਜ਼ , ਕੁਝ ਮੇਰੀ ਵੀ ਢਿਲ੍ ਬਹੁਤ

ਚਾਰਾਗਰਾਂ ਤੋਂ ਦੇਖੋ , ਪਰਦੇ ‘ਚ ਲੁਕਾਈ ਬੈਠਾ ਹੈ
ਸਾਂਭ ਕੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਦਿਲ ਬਹੁਤ

ਪਰਵਾਨੇ ਨੇ ਵੇਖੀਂ ਰੋਣਗੇ , ਅੰਦਾਜ਼ ਸਿੱਖਣਗੇ ਕਿੱਥੋਂ
ਸ਼ਮਾਂ ਦੇ ਉਸ ‘ਦੀਪ’ ਨੂੰ , ਤਰਸੇਗੀ ਮਹਿਫ਼ਿਲ਼ ਬਹੁਤ

—–ਸੁਖਦੀਪ

Sukhdeep Aujla

ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਵੈਦ ਅਜ਼ਮਾ ਲਾ ਓਏ

ਇੱਕ ਚੁਰਾਸੀ ਦਾ ਦੋਸ਼ੀ ਏ
ਦੂਜਾਂ ਹਿੰਦੂ ਕੱਟੜਵਾਦ ਚਾਹੁੰਦਾ ਏ,
ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਓਂ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰੇ ਨੇ
ਪੰਜਾਬ ਸਿਆਂ ਤੂੰ ਨਾ ਬਚ ਪਾਉਣਾ ਏ,

ਤੂੰ ਚਿੜੀ ਸੀ ਸੋਨੇ ਦੀ
ਤੈਨੂੰ ਹਰੇਕ ਨੇ ਖੁਦ ਲਈ ਖਰਚ ਲਿਆ,
ਜਦ ਵੀ ਕੁਰਸੀ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਪਈ
ਕੁਰਸੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਰਤ ਲਿਆ,

ਤੂੰ ਰੋਗੀ ਏ ਕੈਂਸਰ ਦਾ
ਕੋਈ ਦੇਸੀ ਨੁਖਸਾਂ ਅਪਨਾਲਾ ਓਏ,
ਤੇਰੇ ਬਚਣ ਦੀ ਨਾ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਹੈਗੀ
ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਵੈਦ ਅਜ਼ਮਾ ਲਾ ਓਏ,

ਯਾਦ~

Yaad Sandhu