ਅਪਾਹਜ

ਅਸੀਂ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ। ਪਿੰਡ ਦੀ ਹੀ ਇੱਕ ਪੋਲੀਉ -ਪੀੜਤ
ਕੁੜੀ ਹਰਜੀਤ , ਨੂੰ ਘਰੋਂ ਗਰੀਬ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਕੂਲ ਪੜਾਉਣ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ੈਸ਼ਨ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦਿਨੋਂ -ਦਿਨ ਘਟਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸਟਾਫ਼ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਆਪਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦਾਖ਼ਲੇ ਲਈ , ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੁਕ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਗੇੜਾ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ।
ਸੁਣਦੇ ਸਾਰ ਹੀ ਸਾਥੀ ਅਧਿਆਪਕਾ ਨੇ ਹੱਥ ਖੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਖੇ, ਮੇਰੇ ਹਸਬੈਂਡ ਨੀ ਮੇਰਾ ਇਸ ਤਰਾਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਫਿਰਨਾ ਅਲਾਉ ਕਰਦੇ ।
ਨਾਲਦੇ ਪੁਰਸ਼ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਵੀ ਮੂੰਹ-ਤੋੜਵਾਂ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਆਪਾਂ ਤਾਂ ” ਵਿਹੜੇ ” ਚ ਗੇੜਾ ਦੇ ਨੀਂ ਸਕਦੇ।
ਮੈਂ ਸੁੰਨ ਜਿਹਾ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ਹਰਜੀਤ ਉੱਠ ਕੇ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕੁੱਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ ਬਾਹਰੋਂ ਨਾਅਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੀਆਂ ।
ਵਰਦੀ ਫਰੀ
ਦਾਖਲਾ ਫ਼ਰੀ
ਕਿਤਾਬਾਂ ਫ਼ਰੀ
ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਹਰਜੀਤ ਲੰਗ -ਮਾਰਦੀ , ਆਪਣੀਆਂ ਵਿਸਾਖੀਆਂ ਸਹਾਰੇ , ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੀਂ ਸੀ।
ਸਮਝ ‘ਚ ਨੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ ਕਿ
ਅਪਾਹਜ ਕੌਣ ਸੀ ?

-ਅਗਿਆਤ-

ਇਸ ਤਰਾਂ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜਿੰਦਗੀ

ਜਿੰਦਗੀ ਕਈ ਵਾਰ ਇਸ ਤਰਾਂ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ
ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਬੱਚੇ ਦੇ ਉੱਠਦੇ ਸਾਰ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਥੱਪੜ ਮਾਰ ਦੇਵੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦਾ ਪਤਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ
‘ ਤੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ
” ਚੁੱਪ ਕਰ ”
” ਮੂੰਹ ਬੰਦ ”
” ਰੋਣਾ ਨਹੀਂ ”
ਜਿੰਦਗੀ ਕਈ ਵਾਰ ਇਸ ਤਰਾਂ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ
~ਸੂਹੇ ਅੱਖਰ

Soohe Akhar